Hoofdstuk 49 De dood van Daan
Daan is dood. In de nacht van zondag op maandag kreeg hij opnieuw een beroerte die nu ook de rechterzijde van z’n lichaam verlamde. Hij is nog naar het ziekenhuis gebracht, maar dat gebeurde vooral omdat ze in het bejaardenhuis geen raad met hem wisten. Hij kon zich niet meer bewegen. Zijn stem was gebroken. … “Hoofdstuk 49 De dood van Daan” verder lezen
Hoofdstuk 50 De roep van de ganzen
Ineens was het hard gaan vriezen. Wekenlang hadden vluchten ganzen heen en terug over de rivier gevlogen. Ten slotte zo moedeloos van alle twijfels dat ze vergaten mooie linies te vormen. Soms als ze laag over het huis vlogen, hoorde je hen overleggen of ze boven de rivier zouden blijven of naar beneden gaan, verder … “Hoofdstuk 50 De roep van de ganzen” verder lezen
Hoofdstuk 51 Februari 1953
Al is het al meer dan veertig jaar geleden gebeurd, nog steeds zijn er nachten dat ik droom van dode, opgezwollen koeien die tegen de dijk spoelen en van een kinderlijkje dat ik vind op een spruitenland. Dan ineens verschijnen – heel bizar – beelden van een wit gedekte tafel met witte servetten en een … “Hoofdstuk 51 Februari 1953” verder lezen
Hoofdstuk 52 Een wit silhouet steeg op
Jammer dat het maar zo kort duurde. Vanachter het huis, uit een hoek waar die maar zelden zit, woei een dunne wind die alsmaar tintelende lucht aanvoerde die in je gezicht prikte, je longen binnendrong en je helder en sterk maakte. Het opwindendste op zulke dagen is om op de dijk in de wind te … “Hoofdstuk 52 Een wit silhouet steeg op” verder lezen
Hoofdstuk 53 Twee vrienden aan de dijk
Reinout is een dromer. Mark heeft geen besef van tijd. Zorgeloos zwerven ze door de uiterwaard en vergeten natuurlijk weer hun afspraak. Ik ga de dijk op en fluit schel op vier vingers. Even later zie ik in de verte boven het zand, dat een hoge ronding vormt langs de oever van de rivier, twee … “Hoofdstuk 53 Twee vrienden aan de dijk” verder lezen
Hoofdstuk 54 Het einde van de kindertijd
Het was vooral een weemoedige avond. Aan het eind sprak meester Evert z’n leerlingen nog één keer toe. Net zoals altijd enigszins zorgelijk. Anderen die hem niet kennen zullen het misschien mopperig noemen, maar hij is nu eenmaal geen hoogdravende maar wel een oprechte man: `Jullie zijn niet de gemakkelijkste klas geweest,’ zei hij een … “Hoofdstuk 54 Het einde van de kindertijd” verder lezen